مردى كه به حكومت مصر منصوب نموده بودم مردى خيرخواه و قدرتمند و انتقامجوى دشمن ما بود . خدا او را رحمت كند . او روزگار خود را به پايان رسانيد و پرندهء مرگ را در آغوش گرفت و ما از او راضى هستيم . خداوند او را به مقام رضوان خويش برساند و پاداشش را مضاعف فرمايد تو اكنون از شهر بيرون رو و به سوى دشمن شتاب كن و با بينايى كامل روانه شو و براى جنگ با دشمنانت دست از آستين بدر آور و به راه خدايت دعوت كن ، و بسيار از خداوند كمك بخواه تا مشكلات را كفايت نمايد و بر اين حادثه‌ات كمك فرمايد انشاءاللّه » . به فرماندارانش دستور مىدهد كه از مردم فاصله نگيرند كه اگر چنين كنند جبران آن مشكل است . « الى قثم بن عباّس و هو عامله على مكه اماّ بعد فأقم للّناس الحجّ و ذكرهم باياّهم اللّه و اجلس لهم العصرين . . . » . « 1 » به قثم بن عباّس فرماندار ارتش بر مكّه مىنويسد : « براى مردم حجّ را به پا بدار و آنان را به روزهاى خدائى تذكّر ده و صبح و عصر براى مردم بنشين و پاسخ مسائل دينيشان را بگو ، و نادانان را دانا و هشيار كن ، و با دانشمندان مذاكره كن ، مواظب باش كه جز زبان خودت هيچ گونه واسطه‌اى ميان تو و مردم نباشد ، و جز روى خودت هيچ گونه دربان و حاجبى ميان تو و مردم جدايى نيفكند ، بكوش كه هيچ حاجتمندى از ديدار تو محروم نشود . اگر در ابتداى كار محتاجان به آنها رسيدگى نكرده آنان را برانى پس از آن حتّى اگر انجام بدهى ستايش نخواهى شد . آنچه

--> ( 1 ) - نهج البلاغه ، نامهء شمارهء 67 .